آيا تا به حال به اين قضيه كه حافظه اي كه در CPU هاي مدرن امروزي به چشم ميخورد و با نام CPU Cache شناخته ميشود ،  چيست و چه كارايي دارد ، فكر كرده ايد؟ اين موضوعي است كه شايد بارها با آن برخورد داشته ايد ، اما هر بار تنها سرعت CPU بوده است كه نظر شما را به خودش جلب نموده است و از اين مورد غافل شده ايد. در اين مقاله من قصد ندارم شما را به صورت كامل و جزئي با تكنولوژي L2 Cache كه در اكثر CPU هاي قدرتمند امروزي استفاده ميشود آشنا سازم ، بلكه هدف من آشنايي مختصر شما با اين تكنولوژي و بهينه سازي آن براي استفاده حداكثر در سيستم ميباشد ( به حافظه L2 ، حافظه ثانويه سيستم نيز گفته ميشود ).
يكي از بزرگترين اشكالاتي كه در ويندوزهاي سري NT ميتوان به آن اشاره كرد ، وجود يك كليد رجيستري منفرد و تنها ميباشد كه ميزان استفاده ويندوز از اين حافظه ثانويه را كنترل مينمايد. البته بسياري از افراد اين عامل را نقض ميكنند و آن را تنها مختص تنظيمات شركتي ميدانند كه در CPU‌ براي حافظه L2 اعمال شده است. در صورتي كه اين طرز فكر تا حدودي اشتباه است و در ادامه مقاله شما علت آن را متوجه خواهيد شد.
در اين مقاله شما خواهيد آموخت كه چگونه ميتوانيد تنظيمات اين كليد منحصر به فرد را براي استفاده حداكثر و بهينه از قابليت L2 Cache ، بهينه سازي نماييد.  اگر شما از CPU اي استفاده ميكنيد كه در طراحي آن از قابليت دسترسي مستقيم به مسيرهاي حافظه L2 استفاده ميشود ، در اين صورت تنظيم نمودن اين كليد در رجيستري ميتواند در بالا بردن كارايي و سرعت فرآيندهاي آني سيستم شما ( نظير فرآيند بوت ) بسيار موثر باشد. اغلب CPU هاي سري Pentium امروزي و همچنين CPU هاي مدرن AMD‌ از قابليت L2 Cache استفاده ميكنند ، براي اطمينان از اين امر ميتوانيد از دفتر چه راهنماي CPU و يا نوشته هاي اطلاعاتي روي CPU‌ استفاده نماييد.
در اكثر موارد ميزان دسترسي به اين حافظه توسط شركت سازنده تنظيم ميشود و بنابراين شما قادر نخواهيد بود تغييري ( در ظاهر ! ) در ميزان دسترسي به اين حافظه اعمال نماييد. به صورت پيش فرض ،  ويندوز ( و به صورت كلي هر سيستم عاملي ) براي انجام عمليات بوت از فرامين دسترسي به HAL يا Hardware Abstraction Layer ( دسترسي به لايه هاي مجرد هارد ديسك ) استفاده مينمايد. اين عمل باعث بازيابي حافظه L2 ميشود. اگر اين عمليات با شكست مواجه شود ، يعني به هر دليلي امكان دسترسي به لايه هاي هارد ديسك وجود نداشته باشد ، ويندوز براي انجام عمليات بوت از حافظه L2 كمك ميگيرد. در همين جا است كه نكته اصلي و پنهاني ماجرا آشكار ميشود ! ويندوز براي اين منظور تنها از 256 KB از حافظه L2 استفاده ميكند ، در صورتي كه ممكن است CPU شما حافظه L2 اي بيش از اين داشته باشد ، متاسفانه اين مشكل از اينجا ناشي ميشود كه تنظيمات شركتي براي CPU تعريف شده هستند و به صورت پيش فرض نيز ويندوز از اين قابليت استفاده مفيد نميكند ، و علت اين امر همان كليد منحصر به فردي رجيستري ميباشد كه مورد بحث ما است و به صورت پيش فرض در حالت غير فعال قرار دارد.
در ادامه مقاله شما با چگونگي فعال نمودن اين كليد و همچنين تنظيم بهينه آن آشنا خواهيد شد.
پس با ادامه مقاله همراه باشيد.

همانگونه كه مطلع هستيد روشهاي بسيار متنوع و فراواني براي بهبودي سرعت عملكرد ويندوز وجود دارد و در مقالات مختلف اين وبلاگ شما با روشهاي متنوعي در اين رابطه آشنا شديد. در اين مقاله قصد دارم درباره يكي ديگر از روشهاي افزايش سرعت ويندوز ( اعم از سرعت بوت و اجراي نرم افزارها و ... ) بحث نمايم.
در اين مقاله ما به سراغ يكي از قسمتهاي تقريبا مهم در بهينه سازي سرعت ويندوز خواهيم رفت. نام اين قسمت پوشه Prefetch ميباشد. عملكرد اين پوشه براي بارگذاري سريع برنامه هاي اجرا شده در ويندوز XP  و همچنين ويندوز Server 2003  ميباشد ، اما اين عملكرد تنها محدود به نرم افزارهاي اجرا شده در ويندوز نميباشد و ميتواند جزئياتي از قبيل فايلهاي اجرايي در فرآيند بوت ويندوز و ... را نيز شامل شود كه در ادامه مقاله كاملا متوجه خواهيد شد.
اين پوشه در شاخه اصلي ويندوز قرار دارد و فايلهايي با پسوند PF و با نام نرم افزارهاي اجرايي در سيستم به همراه يك كد خاص در آن قرار دارند. اين فايلها در زمانهايي كه شما برنامه را ببنديد و مجددا آن را اجرا نماييد وظيفه اصلي خود را انجام ميدهند. در واقع اين پوشه درست مانند يك حافظه مجازي در سيستم عمل ميكند كه ميتواند با نگهداري كدهاي اجرايي برنامه هاي اجرا شده ، در تسريع سرعت اجراي مجدد آنها و همچنين كاهش فشار وارد بر حافظه سيستم نقش بسيار موثري را ايفا نمايد.
در ادامه مقاله شما به صورت كامل با اين پوشه و نحوه تنظيم بهينه آن آشنا خواهيد شد.
پس با ادامه مقاله همراه باشيد.